Half juli 2018 kwam er een telefoontje met een vraag: Heb ik interesse om de overstap te maken van het nationale team naar Team Oegema TVE. Joris Harmsen had binnen dit team duidelijke progressie gemaakt met een 4e plaats bij het WK 2018 als aansprekende prestatie. Bij het WK was hij zelfs de beste Nederlander in de categorie Men Elite. Maar nog duidelijker waren de resultaten van Laura Smulders die in 2018 bij de Women Elite alles won wat er te winnen viel: Wereldkampioen, winnaar Worldcup overall en de meeste races, Europees kampioen en Nederlands kampioen. Resultaten blijven echter een momentopname. Belangrijker voor mij was: deze resultaten werden bereikt onder leiding van trainer/coach en voormalig collega-rijder Martijn Jaspers.

Als eerste BMX’er die voldeed aan de kwalificatie-eisen voor Rio was ik begin 2016 mezelf hierop al aan het voorbereiden. Echter April 2016 werd ik in Manchester (bij de training voor de Worldcup daar) op volle snelheid van achteren aangetikt. Hierdoor crashte ik tegen de volgende oploop. Gevolg waren een gebroken sleutelbeen, gebroken rib en geperforeerde long en een ziekenhuisopname. Naar huis werd vervolgens een avontuur omdat vliegen niet mocht. Onder begeleiding en met veel creativiteit van Bas (de Bever) lukte dit uiteindelijk via auto en trein. Maar het was 2016 en het WK en de spelen naderden. Alle middelen zette ik in. Ik trainde wat mogelijk was. Ik regelde en betaalde zelf een extra therapie in een poging het herstel te bespoedigen. Bij het WK in Medellin Colombia eind mei was ik bij de baantrainingen voor de wedstrijd nog niet in staat fatsoenlijk te starten maar de wedstrijd begon en….. mijn startkracht kwam terug. Op inzet haalde ik de finale en het vertrouwen richting Rio groeide door deze wedstrijd. De voorbereiding ging verder en mede via een trainingskamp in Florida was ik er klaar voor. In de kwartfinale in Rio kwam ik echter hard ten val in de (groen geverfde) bocht.

 
 

 

Na Rio 2016 was er teleurstelling maar ook veel twijfel. Teleurstelling omdat de val in de kwartfinale meer dan een halve finale niet mogelijk maakten. Twijfel omdat ik niet kon laten zien wat ik kon door een blessure (en dat gebeurde me vaker…..). Deze gevoelens probeerde ik te compenseren door te doen alsof het me niet interesseerde en te feesten waar mogelijk. Maar de drang om op de BMX te stappen en te trainen kwam gewoon weer terug. In 2017 gebeurde echter wat andere jaren eigenlijk ook gebeurde (maar toen minder goed merkbaar voor mezelf): de lol in de wedstrijden verdween in de loop van het seizoen. Maar waarom?

Merkt mijn begeleidingsteam dit niet en waarom doen ze niks of lijken ze er niks mee te doen? 2018 ga ik het anders doen. Door zelf meer focus op het trainingsproces te krijgen gaat en voelt het beter. Het plezier blijft! Ik was helemaal klaar voor de WK in Baku. Maar bij de training waaide het veel te hard en ik moest toch die sprong maken……. Dom, dom, dom! Ik blesseer mijn enkel en daarmee ben ik vervolgens enkele maanden zoet. Niet de reguliere termijn van herstel maar fiks langer: na een week of 12 (en na mijn aandringen) komt men er namelijk achter dat de diagnose na de crash niet goed gesteld is. Er was nog schade in de enkel aanwezig. Een operatie op het eind van het seizoen moet dit alsnog blijvend herstellen en de wedstrijden die ik tot dan rijd zijn eigenlijk kansloos. 

Ik ga in de loop van 2018 steeds meer twijfelen. Twijfelen hoe verder richting Tokyo. Want dat doel is duidelijk voor me. Maar kan ik het maximale uit mezelf halen op de manier zoals we al enkele jaren doen? Ik heb de middelen en mogelijkheden om het zelf te doen maar alleen voelt ook niet goed. De goed voorziene omgeving van Papendal verlaten voelt ook eng...................................

Wel tonen eigen tests juni/juli 2018 aan (in samenwerking met SMC Sportmax) dat er nog volop mogelijkheden/kansen zijn. Maar hoe wil en kan ik het doen? De verdere gedachte daaraan en enig besluit stel ik uit tot begin oktober na de laatste Worldcup. Niet dat ik daar veel kon betekenen maar ik kon er uiteindelijk wel mijn 5e plek in de Worldcup-ranking 2018 veilig stellen.

Het telefoontje juli 2018 verraste me. Niet de overstap naar een ander team sprak me gelijk aan maar dus wel de samenwerking met Martijn (Jaspers). Reden dan ook na het telefoontje om meerdere gesprekken met elkaar aan te gaan. In deze gesprekken werd het gevoel over de aanpak van Martijn bevestigd: geïndividualiseerd en persoonlijk. Maar ook gedisciplineerd en mede op basis van metingen/tests. . Het klikte eigenlijk gelijk en we waren er snel uit dat we de samenwerking en deze uitdaging wilden aangaan.

Joris Harmsen was na zijn prestatie op het WK gelijk gevraagd voor het nationale team en die zou Team Oegema TVE waarschijnlijk gaan verlaten. De samenwerking met Laura Smulders binnen een team was echter ook interessant. En het ging mij eigenlijk maar om één ding: de samenwerking met Martijn Jaspers. Gelukkig maar. Want tot ieders verrassing bleek augustus 2018 dat de dames Smulders en enkele rijders het team gingen verlaten. Wat een soap……….. De definitieve overeenstemming tot mijn teamoverstap was in augustus en we besloten dit geheim te houden tot na de laatste Worldcup om geen onnodige onrust te veroorzaken. Ook was het uitgangspunt om iedereen netjes te informeren en te bedanken. 8 oktober volgde het persbericht van de overstap en begin november was de eerste teamtraining.

Ik heb nooit een baan gehad en kan het daarmee niet vergelijken. Ik vergelijk een nieuw team dan ook maar met de aanschaf van een jonge hond. Is heel leuk tevoren en gaat prima de eerste weken. Maar dan kan het lastig worden en is het soms minder leuk dan het leek. En dat mijn vriendin afscheid van mij nam vrij kort na de teamoverstap deed daar geen goed aan. Ik was de vastigheid binnen het nationale team kwijt, de veilige omgeving op Papendal, mijn vriendin en de beoogde woonruimte. Oeps…….. Dat vergde geen inzet, dat vergde vechten, knokken en het toelaten van hulp van anderen.
 

Ik bleek meer een gevoelsmens dan ik ooit had gedacht en er veranderde in korte tijd meer dan eigenlijk goed voor me was. Mijn thuisfront, mijn vrienden en begeleidingsteam, Martijn en mijn nieuwe team. Ze hielpen me en ik bleef meest overtuigd van mezelf en de keuzes. We trainden, ik ging een aantal kids trainen, ik deed yoga……. ik zocht mijn weg. Kerst kwam, nieuwjaar passeerde en het eerste trainingskamp begon.

 

Het voelt goed! Eind januari kan ik een eerste vergelijk maken.

Ik bleek meer een gevoelsmens dan ik ooit had gedacht en er veranderde in korte tijd meer dan eigenlijk goed voor me was. Mijn thuisfront, mijn vrienden en begeleidingsteam, Martijn en mijn nieuwe team. Ze hielpen me en ik bleef meest overtuigd van mezelf en de keuzes. We trainden, ik ging een aantal kids trainen, ik deed yoga……. ik zocht mijn weg. Kerst kwam, nieuwjaar passeerde en het eerste trainingskamp begon.

 

Het voelt goed! Eind januari kan ik een eerste vergelijk maken.

Ik bleek meer een gevoelsmens dan ik ooit had gedacht en er veranderde in korte tijd meer dan eigenlijk goed voor me was. Mijn thuisfront, mijn vrienden en begeleidingsteam, Martijn en mijn nieuwe team. Ze hielpen me en ik bleef meest overtuigd van mezelf en de keuzes. We trainden, ik ging een aantal kids trainen, ik deed yoga……. ik zocht mijn weg. Kerst kwam, nieuwjaar passeerde en het eerste trainingskamp begon.

 

Het voelt goed! Eind januari kan ik een eerste vergelijk maken.

We zaten januari twee weken in Gran Alacant (Spanje). Het eerste trainingskamp met een nieuwe coach, met een kleiner team en met fijne collega-teamrijders. De trainingen verliepen lekker en de enkelblessure van vorig seizoen is onder controle. Prima sfeer, goede faciliteiten en het weer was top. De dingen beginnen weer op hun plek te vallen en de veranderingen voelen goed. De trainingsgroep is kleiner en mijn trainingsprogramma is in detail op mij afgestemd! Die combinatie, gerichte aandacht met een individuele benadering, is het grote verschil met wat ik afgelopen jaren gewend was. We trainden als team en het individuele karakter van de trainingen was beperkt. Hetzelfde programma met hetzelfde ritme waarbij er met name sprake was van aanpassing bij blessures. Blessures die vele oorzaken hadden of konden hebben maar ook overtraining overkwam me…...

We zaten januari twee weken in Gran Alacant (Spanje). Het eerste trainingskamp met een nieuwe coach, met een kleiner team en met fijne collega-teamrijders. De trainingen verliepen lekker en de enkelblessure van vorig seizoen is onder controle. Prima sfeer, goede faciliteiten en het weer was top. De dingen beginnen weer op hun plek te vallen en de veranderingen voelen goed. De trainingsgroep is kleiner en mijn trainingsprogramma is in detail op mij afgestemd! Die combinatie, gerichte aandacht met een individuele benadering, is het grote verschil met wat ik afgelopen jaren gewend was. We trainden als team en het individuele karakter van de trainingen was beperkt. Hetzelfde programma met hetzelfde ritme waarbij er met name sprake was van aanpassing bij blessures. Blessures die vele oorzaken hadden of konden hebben maar ook overtraining overkwam me…...

Het voelt goed! Na 3 maanden trainen onder Martijn begin ik progressie te zien. Ik heb het gevoel dat ik stappen ga maken op punten waarvan ik al langer wist dat verbetering wenselijk was. Bijvoorbeeld mijn aerobe niveau. Want je kunt wel explosief en snel zijn maar het is natuurlijk ook belangrijk dat ik het lang genoeg vol houd en vaker kan herhalen.

December 2016 was ik op uitnodiging en als Red Bull-atleet bij het Red Bull Diagnostics & Training Center in Thalgau Oostenrijk. Ik werd daar getest op vele punten en belangrijke conclusies waren dat mijn basisconditie voor verbetering vatbaar was maar mijn krachtcomponenten in goede tot zeer goede staat waren. Deze conclusies werden ook ondersteund door een dik papieren rapport en het aanbod dat het team van DTC Thalgau altijd beschikbaar was om te ondersteunen waar nodig. Van dit aanbod is verder geen gebruik gemaakt en uit de tests die we zelf deden in 2018 bleek hetzelfde manco…… de aerobe component. Waarom was ik niet in staat om te verbeteren wat onderbouwd aangetoond was? Kon ik het niet of deden we het niet?

 

Hebben we nu, januari 2019, de stijgende lijn te pakken? Ja! De gerichte individuele aanpak bevalt me prima en ik begin steeds meer in mijn element te raken. We hebben de piekmomenten voor dit seizoen benoemd maar veel belangrijker: de focus is op het proces. De trainingen zijn in balans en de progressie wordt gevolgd. Maar ook mentaal wordt gesleuteld zodat ook daar de balans geoptimaliseerd wordt. De vleugels heb ik! Nu ze nog maximaal gebruiken…….